5. Przyjaciele, żadnego z was pożytku!

 

Następnego dnia odbył się pierwszy trening. Robiłam zdjęcia, nagrywałam filmiki. Potem musiałam to wszystko przed publikacją pokazać Sarze. O dziwo nie miała zastrzeżeń.

Piłkarze zachowywali się bardzo profesjonalnie. Nikt mnie nie zaczepiał. Czułam na sobie spojrzenie Ferrana. Niby trenował, ale ciągle miał mnie na oku.

Po treningu i kolacji, gdy siedzieliśmy w ogromnej i wygodnej części wspólnej trener zarządził, że sztab się przedstawi. Fizjoterapeuci, lekarze, dietetycy i wszyscy potrzebni dla tych gwiazdek. Niektórzy byli nowi, niektórzy jak ja, byli tu po raz kolejny.

W końcu przyszła moja kolej.

-Nazywam się Milagros Sierra – zaczęłam. – Urodziłam się w październiku… - rozejrzałam się po sali.

-30 października 2000 – dodał siedzący obok mnie na kanapie Pedri.

-Jesteś w wieku Ferrana – uśmiechnął się Nico Williams.

-Jestem starszy – wyszczerzył zęby Torres. Siedział w fotelu naprzeciwko mnie.

-Licząc rocznikami z twoimi urodzinami to nie jesteś – skrzywiłam się.

-Milagros – ponaglił mnie trener.

-Od… 7 lat współpracuję w reprezentacją – policzyłam szybko. – Na początku to była tylko zabawa, 4 lata temu ktoś docenił moją ciężką pracę.

-Byłaś na Mundialu w 2022 roku? – spytał Yamal.

-Była – mruknął Ferran oglądając swoje paznokcie.

-Urodziłam się w Langero, daleko – lekceważąco machnęłam ręką. – Za dzieciaka mieszkałam w Madrycie i Barcelonie. Od czterech lat mieszkam w Madrycie i jestem tu jedynym reprezentantem Realu Madryt – podrapałam zakryty taśmą tatuaż na nadgarstku. – Ale jak widać, umiem wznieść się ponad podziały – szturchnęłam Pedriego, który westchnął. – Nawet jak w reprezentacji był Carvajal czy Nacho bliżej mi było do niego – skinęłam głową na bruneta siedzącego bok mnie.

-Poznaliśmy się przypadkiem w Barcelonie – mruknął.

-I zostałaś adoptowana – zaśmiał się Cubarsi.

-Poniekąd – uśmiechnęłam się.

-To czemu Real a nie Barca? – zaciekawił się Mikel Merino.

-Każdy z was marzył o jakimś klubie, ja marzyłam o Realu. Wiedziałam, że piłkarką nie będę. Słabo się uczyłam, żeby zostać lekarzem. Fizjoterapia nigdy mnie nie pociągała. Lubiłam robić zdjęcia i nagrywać filmiki. Wysłałam kilka na profil reprezentacji i mnie zaprosili, a potem poszło – wzruszyłam ramionami. – Moja mama była wielką kibicką Realu. Zabierała mnie na mecze na Bernabeu – uśmiechnęłam się smutno do wspomnień.

-A ojciec? – zainteresował się Unai Simon. Poczułam jak Pedri drgnął, a Ferran poruszył się niespokojnie na swoim miejscu. Pedri wiedział kto jest moim ojcem, ale przysiągł mi na wszystkie świętości, że nikomu tego nie wygada. Obserwując reakcję Ferrana wiedziałam, że mnie nie wydał.

-Atletico – odpowiedziałam, chociaż nigdy nie rozmawiam na ten temat.

-I co sądzi o córce Madridistce? – zaciekawił się trener.

-Kocha mnie taką jaką jestem – powiedziałam z dumną. – Wiecie, czym skorupka za młodu… - uśmiechnęłam się.

-Znamy się już wszyscy, teraz iść spać. Słyszysz, Pau? – trener pogroził palcem Cubarsiemu. – Nie grać, tylko spać. Lamine?

-Tak, panie trenerze – powiedzieli chórem. Wstałam z kanapy i ruszyłam do wyjścia. Usiadłam na ławce na hotelowym ogródku i wyjęłam telefon.

 

Milagros: Jak zgrupowanie?

Jude: Jak zgrupowanie?

Milagors: Dupy nie urywa.

Jude. Dupy nie urywa.

Milagros: Hm…

Jude: Chcesz pogadać?

Milagros: O czym?

Jude: Nie wiem, to Ty piszesz?

Milagros: Kylian zaprosił mnie na mecz.

Jude: Mam Cię zaprosić na mecz?

Milagros: O tym jeszcze nie powiedziałam trenerowi.

Jude: To się streszczaj, bo Mbappe może cię wyręczyć.

Milagros: Jeszcze mi nawet biletów nie wysłał.

Jude: Millie, on to Ci wyśle limuzynę, samolot i bilety na srebrnej tacy.

Milagros: Możliwe, obiecał mi miejsce VIP.

Jude: Co chce w zamian?

Milagros: Coś na socjale.

Jude: Poza tym  porządku?

Milagros: Na razie tak.

Jude: To czemu piszesz do mnie zamiast siedzieć z kumplami.

Milagros: Nie wiem co ja sobie myślałam jak tu przyjeżdżałam.

Jude: Powinnaś rozmawiać z Kylianem a nie ze mną. On ogarnia lepiej ten Twój chaos ode mnie.

Milagros: Nic nie ogarnia, on po prostu dobrze się bawi moim chaosem.

Jude: Powiedziałaś mu, że całowałaś się z Torresem po ostatnim El Clasico?

 

Przełknęłam nerwowo ślinę.

 

Milagros: Zmusił mnie, żebym mu opowiedziała co się działo na El Clasico.

Jude: Jaki jest problem?

Milagros: On ma chyba dziewczynę…

 

Wydusiłam z siebie w końcu.

 

Jude: No, od dawna.

Milagros: CO?! SKĄD WIESZ?!

Serce zaczęło mi walić jak szalone. Dostanę zawału.

Jude: Jak to skąd? Przecież nam ją przedstawił.

Milagros: Co?

Jude: Co?

Milagros: Skąd znasz dziewczynę Ferrana? Gdzie Ci ją przedstawił? Byłam tam z Tobą?! Kiedy?!

Jude: Jaką dziewczynę Ferrana?

Milagros: Cholera jasna! Napisałeś, że ma dziewczynę!

Jude: Kylian. Kylian ma dziewczynę.

Kamień spadł mi z serca. 

Nie chcę znowu tego przechodzić.

Milagros: Aaa... No ma.

Jude: Skąd wiesz, że Ferran ma dziewczynę?

Milagros: Przeczytałam na portalu plotkarskim.

Jude: Zaraz sam Cię sprzedam Kylianowi! Co my Ci mówimy? To gówno a nie prawda!

Milagros: Samo mi się wyświetliło…

Jude: I co tam widziałaś?

Milagros: Że gadał z jakąś laską, był z nią teraz na wakacjach przed zgrupowaniem, chodziła w jego ciuchach.

Jude: Pokaż zdjęcia.

Milagros: Jakie zdjęcia?

Jude: Tego co widziałaś.

Milagros: No nie ma zdjęć ich obojga, są tylko takie… Podejrzenia fanów.

Jude: Stuknij się, Millie. Rwie cię?

Milagros: Nie…

Jude: Pogadaj z Kylianem! Naprawdę jestem w to do bani. Nie umiem w podryw, nie rozumiem tych wszystkich gierek damsko-męskich.

Milagros: Nie chcę mądrości Mbappe!

Jude: Ode mnie nie dostaniesz nic, Millie. Nie znam się, mam dziewczynę i nie znam się.

Milagros: Ja też…

Jude: Całować się z nim po kątach to umiesz.

Milagros: Bo to on zaczyna!

Jude: Mbappe mówił coś innego.

 

Zamknęłam oczy i wróciłam wspomnieniem do El Clasico tamtej jesieni. Na Bernabeu. Nie widziałam nigdy piękniejszego stadionu.

Stałam przy linii bocznej i podziwiałam oprawę. Piłkarze się przygotowywali, zeszli już do szatni po rozgrzewce.

Wdychałam zapach, wczuwałam się w to jak stadion wibrował. Kibice śpiewali hymn.

Miałam na sobie dres Realu, czule pogładziłam herb na piersi. Byłam tu szczęśliwa. To był mój dom, ten stadion, ten klub. Uśmiechnęłam się sama do siebie i odwróciłam się na pięcie. W wejściu do tunelu stał Ferran. Oparł się ramieniem o ścianę i tak jak ja, przyglądał się śpiewającym kibicom.

-Jestem tu po raz kolejny, ale zawsze starałem się to ignorować.

-Czemu? – stanęłam przy nim.

-Bo szarpie za serce – szepnął.

-Culesa szarpie hymn Realu? – zdziwiłam się.

-To dla ciebie ważne, więc – wzruszył ramionami. - Pójdziesz ze mną po meczu na kolację?

-Nie wracacie od razu do Barcelony?

-Urwę się.

-Umówiłam się z Pedrim – przyznałam.

-I dla niego masz czas a dla mnie nie? – prychnął.

-Pedri to mój przyjaciel – szepnęłam.

-A my nie mieliśmy być przyjaciółmi? – zmarszczył czoło.

-Jesteśmy – spróbowałam przekonać i siebie i jego.

-Jesteśmy?

-A nie? Czego ty chcesz ode mnie, Torres?! – wkurzyłam się. Chwycił mnie w pasie i pociągnął do siebie. Skryliśmy się w cieniu zadaszenia, nikt nas nie widział.

-Teraz? – wymruczał w moje usta. Serce waliło mi jak szalone. Zamiast go odepchnąć, jak nakazywał rozsądek, położyłam dłonie na jego torsie.

-To jak świętokradztwo – wyszeptałam czując pod palcami herb FC Barcelony.

-Nie sposób się nie zgodzić – uśmiechnął się. – Real był twoim marzeniem, ja nie miałam marzeń o żadnym klubie…

-Co? – chciałam się odsunąć, żeby mu spojrzeć w oczy, ale mi na to nie pozwolił. Jedną ręką ciągle obejmował mnie w pasie, drugą wsunął w moje włosy i pocałował mnie.

Pocałował mnie.

Pocałował.

Przylgnęłam do niego całym ciałem, mnąc w dłoni herb Barcelony.

Wszystko w środku mi drżało, czułam jak płonę.

Po chwili wsunął język między moje wargi, a wtedy oprócz mózgu posłuszeństwa odmówiły mi też nogi. Kolana miałam jak z waty.

Chciałam, żeby ta chwila trwała wiecznie. Tylko ja i on.

-MILAGROS! – wydarł się znajomy głos. Magia minęła. Oderwałam się od Ferrana, który wpatrywał się we mnie rozmarzonym wzrokiem. Nie odsunęłam się od niego, chociaż słyszałam stukające korki w korytarzu. – Co ty wyprawiasz? – silne pociągnięcie dosłownie wyrwało mnie z objęć chłopaka.

-Ej! – szatyn skoczył za mną. – Gdzie z tymi łapami?!

-Fer! – stanęłam między nimi twarzą do Hiszpana. – Fer! – uderzyłam go delikatnie w tors.

-Nie pozwolę, żeby się tak wobec ciebie zachowywał – warknął.

-A niby kim dla niej jesteś? – prychnął Mbappe. Założył ręce na piersi i zrobił krok do tyłu.

-A ty?! – znowu by wystartował, ale go powstrzymałam.

-Ferran! – oparłam się do niego plecami. – Kylian!

-No co? Czekam na odpowiedź. Kim dla niej jesteś, Torres? Chuj wie – rozłożył ręce. – Ohoho – zaśmiał się z własnego żartu. – On to pewnie wie, co Ferrito?

-Kylian! – uderzyłam go pięścią w tors.

-Wiesz co? – Francuz złapał mnie za ramiona i odwrócił twarzą do Ferrana. – Ona jest bardziej moja niż twoja. Będzie tak póki mi nie powie, że coś się zmieniło. Jesteśmy oboje Los Blancos, Culesie. Realizujemy tu swoje marzenia. A ty spier….

-Kylian! – zawyłam podskakując w miejscu. Chciałam się mu wyrwać, ale mocno mnie trzymał.

-Uspokój się, Milita – warknął. – Pan Torres wraca do szatni.

Ferran zmierzył mnie takim spojrzeniem, że aż zrobiło mi się zimno. Odwrócił się i poszedł korytarzem do szatni.

-Uduszę cię, puszczaj mnie! – wyrwałam się w końcu i pobiegłam za Ferranem.

-Poczekaj! – złapałam go za ramię. Nie do końca ogarniałam co się stało. Wybuch męskiego testosteronu kompletnie mnie przytłoczył.

-Wszystko rozumiem – warknął.

-Co? Co rozumiesz? – ja nie rozumiałam nic.

-Z Pedrim się umówiłaś tak? Czy umawiasz się, ale z Mbappe? – warknął. Zaskoczył mnie tak bardzo, że aż zrobiłam krok do tyłu.

-Ja? – wskazałam na siebie palcem. – Z Kylianem? – skrzywiłam się. – Broń Boże! – wzdrygnęłam się.

-To w takim razie to kwestia czasu, bo na ciebie leci! Mogłaś mi powiedzieć, nie błaźniłbym się.

-Ferran! – zawołałam za nim, ale poszedł do szatni.

-Kylian cię woła – powiedział stojący za mną Arda.

-Cholera jasna! – podskoczyłam, bo nie spodziewałam się, że ktoś za mną jest.

Z szatni gości wyłonił się Pedri. Spojrzał na mnie i pokręcił głową.

-No co?! – krzyknęłam. – Nie moja wina, że to w kółko jest takie pojebane!

-Mam odtworzyć tę historię od początku? – westchnął Pedri i podszedł do mnie. Podał dłoń stojącemu ciągle za mną chłopakowi. – Sama w sobie jest tak zawiła, że się gubię. Co teraz się stało?

-Taki psiapsi i ci nie powiedział? – skrzywiłam się.

-Pytam ciebie – powiedział spokojnie.

-Nie odpowiem – odwróciłam się na pięcie i chciałam odejść, ale powstrzymały mnie jego slowa.

-Ja jestem twoim przyjacielem, on jest moim, ale wy razem nie jesteście i nigdy nie będziecie przyjaciółmi.

-Niby czemu, nie?

-Bo ty nawet nie możesz obok niego przejść, żeby się nie obślinić! – zamachał rękami. – A on ogląda się za tobą jakby miał czternaście lat a nie dwadzieścia pięć!

-Technicznie to i tego nie ma – wysiliłam się na żart.

-Do tego wybieracie sobie na miejsca spotkań i wybuchów akurat moment przed meczem! Jak on ma się teraz skupić?!

-Zrozumiałam, nie będę się zjawiać na żadnym meczu z wami – warknęłam i teraz to odeszłam naprawdę.

-Mili, to nie tak! – krzyknął za mną, ale nie zareagowałam.

Wpadłam na Kyliana na ławce trenerskiej. Już miałam ochotę go zdzielić w łeb, ale Xabi Alonso spojrzał na mnie czule.

-Trenerze, zgłaszam wniosek, żeby Milagros przesunąć na trybuny albo do szatni – powiedział.

-Co? Chyba sobie żartujesz?! – teraz to jednak go zdzieliłam.

-Pokłóciłaś się z kimś z Barcelony? – spytał Xabi.

-Pokłóciła to się z ze mną o kogoś z Barcelony – wyjaśnił usłużnie Mbappe.

-Z Pedrim też – dodał ten zdrajca Arda.

-Piętnaście minut i awantura – pokiwał głową Kylian.

-Czemu taki jesteś? – szepnęłam.

-Bo w tym momencie twoje serce jest pół na pół. To nie jest reprezentacja, tu każdy gra do swojej bramki – odparł.

-Na trybuny – zdecydował Xabi. Jęknęłam, westchnęłam i powlokłam się tam, gdzie kazał.

Czy ten pocałunek był tego wart?

Obserwowałam mecz z trybun a miałam z ławki trenerskiej.

Czy był wart? Był. Jakby mieli mnie wyrzucić ze stadionu, zrobiłabym to jeszcze raz.

To już problem tożsamości? Stawiam pocałunek z Culesem ponad swoją drużynę?

 

Milagros: Teraz tak nie robi.

Jude: Jak to?

Milagros: Żartuje, rzuca jakieś głupie teksty, ale nic więcej. Takie teksty to może i mi każdy rzucać.

Jude: Tłumacząc z Twojego, nie dobiera się do Ciebie?

Milagros: Nie.

Jude: A Ty byś chciała?

Milagros: Jude, czy Ty widziałeś jak on wygląda? Oczywiście, że bym chciała!

Jude: Nie gustuje w facetach. Tylko, Millie, chcesz tego jednorazowo czy więcej?

Milagros: Nie wiem. Wiem tylko, że tęsknię za nim, za jego uwagą, za tym jak na mnie patrzył. A nie patrzy, czyli kogoś ma.

Jude: Błagam cię, napisz do Kyliana.

Milagros: Przyjaciele, żadnego z was pożytku!