4. Nie całuje się na pierwszej randce.

 

W końcu dolecieliśmy do Stanów. Tam zostaliśmy zawiezieni do hotelu i się zaczęło.

-Panowie po dwóch – Oscar, nasz mistrz kwaterunku zaczął rozdawać karty do pokoi.

-Ale jak to tak? – Yamal zatrzymał się przy Pedrim. – Ja chcę z Cubarsim! – zawył.

-A ja z Ferranem – dodał Pedro.

-To my nie jesteśmy razem? – ocknął się wywołany, chociaż stał obok Mikela Merino.

-Jesteście zakwaterowani według numerów – powiedział spokojnie Oscar. Mikel miał 6, Ferran 7.

-O nie! – zawył Marc Pubill. – Sorry David – powiedział do bramkarza z którym miałby być w pokoju.

-My będziemy razem? – zagadałam do Sary. Wszyscy z kadry byli już sparowani, panie masażystki, od zaopatrzenia.

-My? – spojrzała na mnie jakby wyrosła mi druga głowa. – Mamy swoje pokoje, oddzielne – podała mi kartę.

-Serio? – wpatrywałam się w kartonik z niedowierzaniem.

-W spokoju każda z nas musi załatwiać swoje sprawy – mruknęła i ruszyła korytarzem za chłopakiem, który niósł jej walizkę.

-Milita – stanął przede mną Pedri. Miał już w ręku kartę, opakowanie miało napis 216. Kartonik w rękach Ferrana miał ten sam numer.

-Pedrito – przedrzeźniłam go.

-A ja ci chciałem walizkę wziąć – pokręcił głową.

-Łaskawco – syknęłam.

-Zero wychowania, zero – mruknął Mikel Merino. Chwycił moją walizkę, która przypominam, nie była lekka i poszedł korytarzem do wind.

-Dzięki, Mikel! – pobiegłam za nim. Nie omieszkałam się jednak odwrócić i pokazać Pedriemu języka. Ferran drapał się po głowie co przy jego bujnej czuprynie sprawiło, że zrobił się na niej ogromny chaos.

-To samo piętro co my – Mikel wskazał na moją kartę.

-Nie wiem czy się cieszyć czy płakać – mruknęłam i wsiedliśmy do windy.

-Pocieszę cię, ty masz 227, ja 224, a Pedri dopiero 216 – uśmiechnął się.

-Pani dyrektor nie chciała mieć ze mną pokoju – wzruszyłam ramionami.

-Jedynka to rarytas.

-Wiem – wysiedliśmy na naszym piętrze. No pech, mój pokój był na końcu. Na schodach za to było słychać jak zgraja piłkarzy po nich biegnie. – Dzięki – wzięłam od niego swoją walizkę. – Nie mów im, że mam jedynkę, co? – poprosiłam. – Na Euro też miałam i Pedri ode mnie nie wychodził!

-Przecież się przyjaźnicie – zdziwił się.

-Właśnie – pokiwałam głową. – Przyjaciel nie ma płci, Mikel. Można przy nim bekać, pierdzieć i… - westchnęłam ciężko.

-Rozumiem – pokiwał głową. – I nie ma za co – wskazał na walizkę. Wszedł do swojego pokoju, a ja po przeciwnej stronie do swojego. Zdążyłam się w nim schować zanim na korytarz dotarło towarzystwo z dołu.

Wyjęłam telefon i napisałam do taty, że dotarłam i zrobiłam mu kilka zdjęć pokoju.

Rozpakowałam walizkę. Cały sprzęt rozpakowałam na biurko. Niedługo potem obsługa hotelu dostarczyła mi cały zestaw stroju drużynowego. Szybko przebrałam się w ciemne spodnie i niebieską koszulkę. Leżało jak ulał. Uwielbiałam ciuchy Realu, ale reprezentacyjne jednak podobały mi się bardziej.

Opadłam na łóżko. Przejrzałam rozpiskę. Pierwszy trening miał być dopiero jutro po południu. Był środek nocy, 6 godzin różnicy z Madrytem. Postanowiłam, że jednak pójdę spać. Zdjęłam szybko dres, wzięłam błyskawiczny prysznic i wskoczyłam w piżamę. Były to krótkie spodenki i bluzka. Zwykłe białe, bez żadnych ozdóbek.

Wsunęłam się pod kołdrę i już miałam zamykać oczy, gdy telefon leżący na stoliku nocnym, zawibrował. Sięgnęłam po telefon.

Odżył bardzo stary czat. Nie używany od dwóch lat.

 

Pedri: Śpisz, Milita?

Ferran: Jaki masz numer pokoju?

Pedri: Mamy coś dobrego ;)

Ferran: Ale nie lepszego do nas.

Milagros: Bujajcie się. Idę spać!

Ferran: Nie potrzebujesz poduszki?

Pedri: Który numer pokoju ma Merino? Mili?

Milagros: Nie jestem głupia, nie powiem Ci. Nie wydębisz od niego, gdzie jestem.

Ferran: Napiszę do Mbappe, może mi powie.

Milagros: Nawet się nie waż!

 

Nie minęła chwila, gdy dostałam wiadomość do Kyliana.

 

Kylian: Torres do mnie napisał…

Millie: Ty też do niego napisałeś.

Kylian: Bo chciałem wiedzieć czy żyjesz. Nie mów, że zaraz reszta tych szczurów do mnie napisze!

Millie: Nie mów tak na nich!

Kylian: Nie kłamię.

Millie: To czemu wytypowałeś Torresa do osoby, której wysłałeś wiadomość?

Kylian: Jako jedyny nie pieprzy kocopołów jak to zawsze kochał FCB.

 

Zamarłam z telefonem w ręku. Faktycznie, nigdy niczego takiego nie słyszałam od Ferrana. Pedri i reszta w kółko powtarzają jak wielbią klub, a on nie. To nigdy nie było jego marzeniem…

 

Millie: Masz rację.

Kylian: Jak zawsze.

Millie: To nie zmienia faktu, że się z nimi przyjaźnię!

Kylian: Znam zasady reprezentacji, ale potem i tak wrócisz do pracy, do mnie!!!

Millie: Idę spać. A w ogóle co Ferran Ci napisał?

Kylian: Czy wiem jaki masz numer pokoju. Chcesz mi coś powiedzieć?

Millie: Wszystko wiesz.

Kylian: Żadnego nowego grzechu do listy „bujam się w Culesie”?

Millie: Nie bujam!

Kyliam: Teraz to bujasz mnie. Jednak, jak zechcesz, wpadaj na mecz. Możesz go zabrać ze sobą. Ogarnę ci samolot.

Millie: Ale wy gracie pierwszy mecz w Nowym Jorku. To daleko.

Kylian: Taka mądra a czytać nie umie: ogarnę samolot. Gracie dzień przed nami, trener na pewno da dzień wolny. Bierz go i wbijaj.

Millie: Ty mówisz poważnie?

Kylian: Śmiertelnie. Dawno się nie widzieliśmy.

Millie: Co chcesz w zamian?

Kylian: Relację? Foteczkę?

Millie: Miejsce VIP?

Kylian; Nie obrażaj mnie, innego nie biorę pod uwagę.

Millie: Pogadam z trenerem i dam ci znać.

Kylian: Jak wytłumaczysz, że zabierasz Torresa, a nie tego małego szczura?

Millie: Przegrałam zakład.

Kylian: Jaki?

Millie: Widzisz? Uwierzyłeś :P

 

Zmieniłam konwersację.

Milagors: Idę spać, a ty, Fer, przestań pisać do Kyliana.

Ferran: Już Ci wygadał?

Milagros: Zaprasza Cię na mecz.

Ferran: Mnie?

Milagros: I mnie. Francja-Senegal.

Ferran: Ty wiesz, że ten mecz jest w Nowym Jorku?

Milagros: Mbappe to bogaty koleś. Zaprasza i zapewnia transport.

Ferran: Co chce w zmian?

Milagros: Nic co sprawi mi wiele trudności.

Ferran: To nie chce.

Milagros: To nic wielkiego.

Ferran: Taki z niego przyjaciel i chce coś w zamian?

Milagros: Jeszcze nie wiesz co ja chcę w zamian za to, że cię zabiorę.

Ferran: Zaprosiłaś mnie na randkę.

 

Fuck. Przygryzłam wargę.

 

Milagros: Tak…

Ferran: Taką prawdziwą.

Milagros: A są nie prawdziwe?

Ferran: Chodzi mi bardziej o to, że na prawdziwej rance się całuje.

 

Zrobiło mi się gorąco.

 

Milagros: Nie całuje się na pierwszej randce.

Ferran: To nie jest nasza pierwsza randka, blondyneczko.

 

Uśmiechnęłam się sama do siebie.

 

Milagros: Dobranoc, Fer.

Ferran: Dobranoc, Mili.

Pedri: Rzygam.

Ferran: Wcale nie, leży cały czas na łóżku i ślini się do telefonu.

Pedri: Piszę z Alex!

Ferran: Mówię, że się ślini.

Pedri: Skasuję ten czat.

Ferran: Nie skasujesz.

Milagros: Nie będzie Ci się chciało prowadzić dwóch konwersacji z każdym z nas z osobna, gdy możesz jedną.

Ferran: Bum!

Milagros: Dobranoc, chłopaki!

Ferran: Może jednak potrzebujesz poduszki?

Ferran: Ten głąb właśnie mnie zdzielił swoją!